Στο πλαίσιο του εργαστηρίου μας «Νέοι Δημοσιογράφοι», είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον Στέφανο Αλεξιάδη, φιλόλογο, συγγραφέα και ομιλητή TEDx, ο οποίος ξεχωρίζει για την αγάπη του προς τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και τον άνθρωπο. Μέσα από τη συζήτηση, αναδείχθηκαν τόσο η προσωπική του πορεία όσο και οι σκέψεις του γύρω από την εκπαίδευση, τα παιδιά και τη σύγχρονη κοινωνία.
Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του μέσα από τρία βασικά στοιχεία: την αγάπη του για την ελληνική γλώσσα, τη βαθιά του σχέση με το βιβλίο και τη «δίψα για ζωή». Αν και το οικογενειακό του περιβάλλον δεν είχε ιδιαίτερη επαφή με τη λογοτεχνία, εκείνος ανέπτυξε από μικρός έντονο ενδιαφέρον για την ανάγνωση, δανειζόμενος βιβλία από βιβλιοθήκες και καλλιεργώντας σταδιακά τη σχέση του με το διάβασμα.
Η συγγραφή, ωστόσο, δεν ήταν αρχικά στόχος ζωής. Όπως εξηγεί, ξεκίνησε τυχαία, την περίοδο της πανδημίας, όταν έγραψε το πρώτο του βιβλίο για να ενθαρρύνει έναν μαθητή του να διαβάσει. Το βιβλίο αυτό, «Τα φτερωτά σανδάλια», όχι μόνο εκδόθηκε, αλλά γνώρισε και μεγάλη επιτυχία, αποσπώντας μάλιστα βραβείο κοινού. Η πορεία αυτή αποδεικνύει, όπως τονίζει και ο ίδιος, ότι πολλές φορές οι δυσκολίες ή οι αποτυχίες μπορούν να οδηγήσουν σε νέες δημιουργικές ευκαιρίες.
Ιδιαίτερη στιγμή στην πορεία του αποτέλεσε και η συμμετοχή του ως ομιλητής σε TEDx. Η εμπειρία αυτή, αν και αγχωτική, υπήρξε καθοριστική. Η ομιλία του επικεντρώθηκε στην αποδοχή της διαφορετικότητας, αναδεικνύοντας την ανάγκη για μια κοινωνία που να χωρά όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων. Όπως σημειώνει, στόχος του ήταν να «ανοίξει» το μυαλό του κοινού και να το κάνει να δει τα πράγματα από μια νέα οπτική.
Μέσα από τη διπλή του ιδιότητα ως εκπαιδευτικός και συγγραφέας, ο Στέφανος Αλεξιάδης εκφράζει έντονο προβληματισμό για τη σχέση των παιδιών με την ανάγνωση σήμερα. Δεν αποδίδει την ευθύνη στα παιδιά, αλλά κυρίως στους ενήλικες, επισημαίνοντας ότι τα παιδιά μιμούνται ό,τι βλέπουν. Αν δεν υπάρχει στο οικογενειακό περιβάλλον επαφή με το βιβλίο, είναι δύσκολο να αναπτύξουν από μόνα τους την αγάπη για την ανάγνωση.
Παράλληλα, αναδεικνύει σημαντικά ζητήματα που αφορούν το σχολείο και την κοινωνία. Για τον ίδιο, το πιο ουσιαστικό μάθημα που πρέπει να διδάσκεται δεν είναι οι γνώσεις, αλλά ο σεβασμός. Τονίζει την ανάγκη να υπάρχουν όρια, αλλά και ουσιαστικός διάλογος μέσα στην τάξη, ενώ υπογραμμίζει ότι ο εκπαιδευτικός οφείλει να λειτουργεί ως σύμμαχος του παιδιού και όχι ως κριτής.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που εντοπίζει είναι η απώλεια της παιδικότητας. Όπως εξηγεί, πολλά παιδιά σήμερα αναγκάζονται να αναλάβουν ευθύνες ή να βιώσουν καταστάσεις που δεν αντιστοιχούν στην ηλικία τους, χάνοντας έτσι το δικαίωμα να ζήσουν την παιδική τους ηλικία.
Τέλος, αναφέρεται και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι η συγγραφή δεν αποτελεί εύκολο επάγγελμα από οικονομικής άποψης. Παρ’ όλα αυτά, όσοι ασχολούνται με το βιβλίο το κάνουν κυρίως από αγάπη και ανάγκη για έκφραση.
Η συζήτηση με τον Στέφανο Αλεξιάδη ανέδειξε τη σημασία της κατανόησης, της ενσυναίσθησης και της παιδείας ως βασικών στοιχείων για μια καλύτερη κοινωνία. Μέσα από τα λόγια του γίνεται σαφές ότι η εκπαίδευση δεν περιορίζεται στη μετάδοση γνώσεων, αλλά αποτελεί κυρίως μια διαδικασία διαμόρφωσης ανθρώπων.
Mαριάμ Ο.
Σχολιάστε